Healthcare for Aging Society

จากสถานการณ์การพัฒนาทางสังคม เศรษฐกิจและวัฒนธรรม แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 (พ.ศ. 2566 – 2570) จึงได้มีการกำหนดไว้อย่างชัดเจนว่าประเทศไทยจะให้ความสำคัญกับการนำวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเข้ามาเป็นปัจจัยในการพัฒนาสังคมและเศรษฐกิจ โดยรัฐจะสร้างสภาพแวดล้อมที่เอื้ออำนวยต่อการใช้ประโยชน์จากวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี และให้การสนับสนุนการวิจัย

โดยจะเห็นได้จากการตั้งเป้าหมายในการลงทุนเพื่อการวิจัยและพัฒนาเพิ่มขึ้นเป็นร้อยละ 1.1 ของผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศ (GDP) และการเพิ่มจำนวนบุคลากรด้านการวิจัยและพัฒนาเป็น 25 คนต่อประชากร 10,000 คน โดยมีแนวทางการพัฒนาเพื่อให้สำเร็จดังเป้าหมายที่ตั้งไว้ดังนี้ คือ เร่งการผลิตบุคลากรสายวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีให้พอเพียงและสอดคล้องกับความต้องการในอนาคต เร่งสร้างแรงงานที่มีคุณภาพและนักวิจัยมืออาชีพสู่ภาครัฐและภาคอุตสาหกรรม รวมถึงพัฒนาศักยภาพนักวิจัยให้มีทั้งความรู้และความเข้าใจในเทคโนโลยี

จากสถานการณ์ในปัจจุบัน สังคมไทยมุ่งสู่สังคมผู้สูงอายุมากขึ้นทำให้บุคลากรทางการแพทย์ในทุก ๆ ด้านเกิดความขาดแคลน ทั้งบุคลากรด้านการรักษา การดูแลผู้ป่วย และการดูแลเครื่องมือแพทย์ จึงจำเป็นต้องมีนโยบาย การสนับสนุน และการส่งเสริมให้มีการพัฒนาองค์ความรู้ทางด้านการแพทย์เพิ่มมากขึ้น ทั้งนี้บุคลากรในการดูแลเครื่องมือแพทย์ในปัจจุบันยังมีจำนวนไม่เพียงพอต่อการปฏิบัติหน้าที่ในโรงพยาบาล ดังนั้นการสร้างองค์ความรู้ด้านการใช้งานและการดูแลอุปกรณ์การแพทย์ให้กับผู้ที่ใช้งานและผู้ที่เกี่ยวข้อง จะช่วยทำให้ความถี่ของการชำรุดในเครื่องมือแพทย์ลดน้อยลง

ทางหลักสูตรฯ และสถานประกอบการได้เล็งเห็นถึงความสำคัญจึงได้แจกแจงเนื้อหาออกเป็น 5 โมดูล ดังนี้

โมดูล 1 การอบรมเชิงปฏิบัติการการแพทย์และกายวิภาคศาสตร์พื้นฐาน

โมดูล 2 เครื่องช่วยหายใจ + เครื่องไตเทียม + เครื่องปอด-หัวใจเทียม

โมดูล 3 การตรวจวัดคลื่นไฟฟ้าหัวใจ + การตรวจวัดคลื่นไฟฟ้าสมอง + การตรวจวัดคลื่นไฟฟ้ากล้ามเนื้อและระบบประสาท

โมดูล 4 เครื่องวัดสัญญานคลื่นไฟฟ้าหัวใจ + เครื่องวัดความดันเลือด + เครื่องวัดความอิ่มตัวของออกซิเจนในเลือด

โมดูล 5 เครื่องอัลตร้าซาวด์สำหรับการวินิจฉัย+เครื่อง X-rays และเครื่อง CT+เครื่อง MRI

ความหมาย ความสำคัญ และความจำเป็นของการเป็นผู้ประกอบการธุรกิจบริการผู้สูงวัย การเรียนรู้เกี่ยวกับการพัฒนาการและสุขภาพแต่ละช่วงวัย การเรียนรู้การเป็นผู้ประกอบการธุรกิจบริการผู้สูงวัยในยุคดิจิทัล การเรียนรู้การจัดการธุรกิจบริการผู้สูงวัยด้วยแพลตฟอร์มดิจิทัล การประกอบการธุรกิจบริการผู้สูงวัยด้วยเทคโนโลยี ดูงาน และปฏิบัติจริง

“การยกระดับมาตรฐานการผลิตบาล์มอโรมาจากภูมิปัญญาท้องถิ่นพัทลุง”

การผลิตยาหม่องและบาล์มอโรมาตามมาตรฐานและภูมิปัญญาท้องถิ่นเป็นกลยุทธ์ที่มีผลทั้งทางธุรกิจและทางสังคม ที่มาของการผลิตนี้มีต้นกำเนิดทั้งจากมาตรฐานการผลิตทางการแพทย์และอาหาร และจากภูมิปัญญาท้องถิ่นที่เป็นส่วนสำคัญของวัฒนธรรมในพื้นที่ การผลิตตามมาตรฐานทางการแพทย์และอาหารทำให้ผลิตภัณฑ์มีคุณภาพและปลอดภัยตามเกณฑ์ที่กำหนด และเป็นไปตามกฎหมายที่เกี่ยวข้อง

อุตสาหกรรมอาหารแปรรูปในประเทศไทย มีแนวโน้มการเติมโตเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วและ

ต่อเนื่องและยังถือว่าเป็นอุตสาหกรรมที่สร้างรายได้หลักให้กับประเทศ โดยจากสถานการณ์โรคระบาดไวรัสโคโรน่า (Covid-19) ทำให้พฤติกรรมของผู้บริโภคเปลี่ยนแปลงไปจากเดิม จากการเดินทางออกไปรับประทานอาหารนอกบ้านหรือการเลือกซื้อวัตถุดิบเพื่อนำมาประกอบอาหารปรุงสุกในครัวเรือน ก็หันมานิยมรับประทานอาหารแปรรูปที่สามารถเก็บได้นาน รับประทานสะดวกเพิ่มมากขึ้น เพื่อหลีกเลี่ยงการเดินทางออกนอกบ้านหรือเดินทางไปในสถานที่ประชุมชนซึ่งเสี่ยงต่อการติดเชื้อไวรัสโคโรน่า ส่งผลให้สินค้าในกลุ่มอาหารแปรรูปเติบโตได้ดี

ดังนั้น ผู้ประกอบการอาหารแปรรูปจึงจำเป็นต้องพัฒนาศักยภาพการผลิตผลิตภัณฑ์ของตนเองอย่างต่อเนื่องโดยนำนวัตกรรมและเทคโนโลยีใหม่ๆมาใช้ในการผลิต พร้อมทั้งพัฒนาผลิตภัณฑ์ให้มีมาตราฐานตรงกับความต้องการของตลาด เพื่อสร้างมูลค่าเพิ่มให้กับผลิตภัณฑ์และเสริมสร้างขีดความสามารถทางการแข่งขันเพิ่มมากขึ้น

อาหารพื้นถิ่นเป็นอีกหนึ่งภูมิปัญญาท้องถิ่น ที่นำเอาองค์ความรู้มาบูรณาการกับทุนทาง ทรัพยากรธรรมชาติที่มีอยู่อย่างหลากหลายในพื้นที่แต่ละภูมิภาค โดยเฉพาะชาวบ้านที่ต้องพึ่งพิงจากความอุดมสมบูรณ์ของทรัพยากรธรรมชาติและระบบนิเวศในชุมชน เป็นแหล่งดำรงชีพ เกิดการเรียนรู้และถ่ายทอดมายังคนรุ่นหลัง จนเกิดเป็นวัฒนธรรมอาหารท้องถิ่นขึ้นที่เป็นอัตลักษณ์ของชุมชนแต่ละแห่งมาอย่างยาวนาน ซึ่งอาหารพื้นถิ่นได้แสดงถึงภูมิปัญญาของคนไทยในแต่ละภูมิภาค ที่รู้จักปรับตัวในการดำรงชีวิตจากการนำเอาวัตถุดิบในท้องถิ่นซึ่งมีสรรพคุณทางอาหารและยามาแปรรูปเป็นอาหารพื้นถิ่นได้อย่างเรียบง่าย สอดคล้องกับความเป็นอยู่ และหากกล่าวถึงอาหารแปรรูปพื้นถิ่นปักษ์ใต้ อาหารที่เกิดจากภูมิปัญญาในการถนอมอาหารที่สำคัญ ได้แก่ ข้าวยำ ปลาดุกร้า เครื่องแกง น้าชุบพรก น้ำปรุงรส น้ำซอส (กะปิ) ฯลฯ การแปรรูปอาหารพื้นถิ่นปักษ์ใต้ นอกจากเป็นแนวคิดการถนอมอาหารไว้รับประทานภายในครัวเรือนในทุกฤดูกาลแล้ว ยังถือเป็นอาหารแปรรูปพื้นถิ่นที่นิยมนำมาสร้างสรรค์ เป็นผลิตภัณฑ์เพื่อจำหน่ายให้แก่นักท่องเที่ยวทั้งชาวไทยและชาวต่างชาติให้ได้สัมผัสถึงอัตลักษณ์อาหารประจำท้องถิ่นของชาวใต้ในแต่ละพื้นที่ การนำเทคโนโลยีและนวัตกรรมอาหาร ที่เหมาะสมเข้ามา ช่วยเพิ่มประสิทธิภาพการผลิต เพื่อการสร้างมูลค่าและคุณค่าเพิ่มให้กับผลิตภัณฑ์อาหารพื้นบ้านภาคใต้ เพื่อให้เหมาะสมกับยุคเทคโนโลยีดิจิทัล

องค์ความรู้ที่ได้จากโครงการ “การเพิ่มศักยภาพผลิตภัณฑ์อาหารพื้นถิ่นภาคใต้ ด้วยนวัตกรรมอาหารสู่ยุคเทคโนโลยีดิจิทัล”จะช่วยส่งเสริมให้ผู้ประกอบการอาหารพื้นถิ่นภาคใต้ นำไปประยุคใช้ในการประกอบธุรกิจและการเพิ่มยอดขาย ทำให้นำไปสู่การสร้างงานสร้างอาชีพ ช่วยเพิ่มรายได้ให้แก่ชุมชน จากการที่เศรษฐกิจชะลอตัวติดต่อกันมาตั้งแต่ช่วงโควิด-19 ทำให้เกิดผลกระทบจาก วิกฤติเศรษฐกิจโดยเฉพาะปัญหาการว่างงานและปัญหาการกระจายรายได้ดังนั้น การพัฒนาอุตสาหกรรมเกษตรพื้นบ้านจึงเป็นหนทางหนึ่งที่สามารถแก้ไขหรือ บรรเทาปัญหาดังกล่าวได้และยังสอดคล้องกับนโยบายของรัฐ ซึ่งเน้นการจัดสรรทรัพยากรเพื่อก่อให้เกิดการกระจายรายได้ให้แก่ผู้มีรายได้น้อยใน เขตเมืองและชนบทและผู้ที่ได้รับผลกระทบทางเศรษฐกิจตลอดจนเป็นการ สนับสนุนหน่วยงานในท้องถิ่นในการเพิ่มผลผลิตหรือรายได้ให้แก่ประชาชน ในท้องถิ่นให้มากขึ้น